Een kaartje

Ik deed de brievenbus open en kreeg meteen de tranen in mijn ogen. Een kaartje van de pastor van UZ Leuven.

‘Lieve Kelly en Ken,

Zo blij dat jullie ondertussen kleine broer Arne in jullie armen hebben mogen sluiten. Wetend dat deze momenten dubbel kunnen zijn, wil ik jullie alle geluk toewensen! Dat jullie kunnen genieten hoe hij brabbelt en met kleine klanken zijn kersvers verhaal begint.

Alle goeds! Pastor UZ Leuven’

Deze vrouw heeft zoveel voor ons betekent. Ze was een steun, een luisterend oor. Dankzij haar hebben we op onze manier afscheid kunnen nemen van onze prinses. Ze heeft ervoor gezorgd dat Yente haar momentje gewoon perfect was. Als ik er terug aan denk voel ik verdriet maar ook warmte en vooral heel veel liefde. Deze dame heeft ons echt door deze periode geholpen en wil ik via deze weg bedanken…

Bedankt ons niet te vergeten…

‘Een zeer mooi kaartje want net zoals op het kaartje kijken wij ook vaak naar de sterren en zwaaien we een kusje naar onze sterrenprinses!’

 

Tijd vliegt voorbij…

Arne is al 1 maand oud. Wat vliegt de tijd voorbij. Naast al de geniet momenten zijn er ook de momenten waar ik stil wordt. Wat mis ik mijn dochter! Ik voel en besef nu nog meer wat ik heb moeten missen zonder haar. Ik zie Arne elke dag wel veranderen maar zij zal altijd die kleine baby zijn van toen. Ik kan uit het niets wenen. Ik kan uren wegdromen en niet beseffen wat er rond mij gebeurd. Haar niet bij mij hebben is nu moeilijker dan ooit tevoren. Ik zoek soms achter haar maar weet ook meteen dat ik haar nooit zal vinden. Ik ben ook nog steeds angstig… bang dat dit geluk me plots gaat worden afgenomen. Het is een zware last op mijn schouders. Ik hoop dat dit gevoel ooit lichter wordt. Als mensen me vragen of ik gelukkig ben dan zeg ik steeds ‘speciaal gelukkig’. Want wat is gelukkig zijn nu eigenlijk? Ik denk dat iedereen daar wel een andere beschrijving voor kan geven. Als ik naar Arne kijk zie ik haar. Als ik hun foto’s naast elkaar leg dan zie ik de verschillen maar ook de enorme gelijkenissen. Ik was altijd bang wat ik zou voelen eens Arne er zou zijn. Bang dat ik hem ging wegstoten. Bang dat ik hem nooit zo graag ging zien als ik haar graag zie, maar dat is zeker niet zo. Ik hou zoveel van hun. Op een andere manier ‘houden van’ maar evenveel. Onvoorwaardelijke liefde. Ik probeer op mijn manier Yente overal wel een beetje te betrekken. Bij de fotoshoot van Arne hebben we een kiwi gebruikt of haar knuffel. Ik wil aan de wereld kunnen tonen hoe fier ik ben op hun. Ze zijn mijn grootste rijkdom…

Mama van Yente* en Arne

Haar eerste verjaardag

We hebben lang niet geweten wat we graag wouden doen voor haar ‘1ste verjaardag’. Het is zo raar om een verjaardag te vieren maar dan zonder feestvarken. We hadden al wel enkele ideetjes maar hoe voel je u die dag zelf? Gaan we wel kunnen lachen? Gaan we het wel aankunnen? Geen idee. Via de pagina van een lieve vlindermama heb ik deze vraag gesteld:

‘Binnenkort is het 1 jaar geleden dat ons dochtertje levensloos is geboren en ik wou aan meerdere sterrenmamas of papas vragen wat zij die dag dan gedaan hebben? Een taart gegeten? Samen met de familie gezeten? Ik weet echt niet goed wat te doen, maar ik wil wel iets doen. Lieve groetjes’

Al snel kwamen de reacties binnen. Zoveel reacties. Zoveel mooie woorden. Zoveel mooie dingen dat zij gedaan hebben voor hun kindje. Tussen al die dingen kwamen ook onze ideeën naar boven, zoals een ballon in de lucht laten vliegen.. maar het belangrijkste was dat wij ons er goed bij moesten voelen bij hetgeen we zouden doen. Er eigenlijk ons dagje van maken. Het lezen van al die reacties deed me echt goed. Ik voelde me iets zekerder. Ik wou zeker zijn van hetgeen we zouden doen wel goed genoeg was. Nooit had ik hieraan gedacht… ik had alles al in mijn hoofd gepland van hoe het zou zijn voor haar eerste verjaardag met en voor haar… maar nooit had ik gedacht dat zij er niet zou zijn. Ik had al zoveel plannen nog voor ze echt geboren was. Zoveel plannen die allemaal anders zijn nu.

Eerst wouden we heel graag de familie betrekken bij haar dagje.. samen naar haar plekje gaan, even stil zijn en gewoon samenzijn. Haar grafje zou tegen dan zeker geplaatst zijn en dan zou iedereen kunnen zien hoe mooi haar grafje was. Maar toen kregen we het nieuws dat haar grafje er waarschijnlijk niet tijdig zou kunnen staan. Dat was net hetgeen we beide zo graag wilde. Haar grafje moest er staan voor haar verjaardag. Meteen besloten we iedereen af te zeggen, want we waren er zo van aangedaan. Ook beseften we dat we eigenlijk liever gewoon onder ons bleven. We hebben nu al enkele zware weken achter de rug en we hadden even nood aan gewoon onder ons te zijn. Ik moest ook veel rusten en proberen zo kalm mogelijk te blijven. Ik voelde aan mijn buik dat ik me te druk maakte in alles… dat zoveel wenen niet goed was. Eens onze zoon er is en ik genezen ben, gaan we met iedereen samen iets doen voor haar. We hopen dat onze zoon ons de kracht gaat geven om weer anders te lachen.. weer anders te genieten. Maar nu kreeg ik duidelijk de boodschap van wat rustiger te zijn… dus hebben we besloten iets onder ons twee te doen.

We hebben er echt een mooi dagje van gemaakt. We zijn ballonnen gaan kopen en hebben deze laten vliegen in de lucht. We hebben een ‘1’ kaarsje laten branden en hebben samen genoten van dit dagje. Ik probeerde zo weinig mogelijk te denken aan 1 jaar geleden… want als ik daaraan terug dacht dan begon ik mezelf verdriet te doen. Even niet dacht ik… gewoon genieten van dit dagje voor haar! Naast de ballonnen die we hebben doen vliegen hebben we ook een mooie ‘1’ ballon gehangen aan haar boompje… en ja die staat er nog steeds. Maar wat ons nu echt heeft geholpen is dat haar grafje er uiteindelijk wel stond! De 5de april hebben ze het grafje komen plaatsen. Het klinkt misschien echt raar maar wij waren zo gelukkig dat het er ging staan voor haar verjaardag! Haar uniek ontworpen grafje. Ja dat heeft ons wel geholpen.. ons goed gedaan. Naast het kerkhof is een pleintje. We hebben daar een lange tijd gezeten en wat gespeeld met de honden. We hebben er een mooi dagje van gemaakt… en hebben afgesloten met iets te gaan eten en ene te drinken op haar! Ik ben fier op ons dat we haar dagje zijn doorstaan zonder tranen… en dat we gewoon voor haar hebben genoten. S’ avonds wenste Ken me een gelukkige verjaardag… ik snapte hem niet meteen. Hij zei 7 april is ons dagje want vanaf die dag zijn we officieel mama en papa geworden… dus proficiat met je al 1 jaar ‘op een speciale manier’ mama zijn. Zo lief en mooi… zo echt. Ja sinds 7 april 2015 zijn we mama en papa op een speciale manier maar zijn we wel mama en papa. Als ik kijk wat we het afgelopen jaar gedaan hebben voor haar… ja dan ben ik echt fier op ons. Met de ups en de vele downs staan we nog steeds naast elkaar, wat onze grootste fierheid is! Ons Yente zal voor altijd voortleven in onze harten!

Bedankt aan iedereen die ons tijdens haar dagje een berichtje heeft gestuurd. Ik weet dat het niet gemakkelijk is iets te sturen (want wat stuur je eigenlijk?) maar ons doet dat echt goed. Woorden zijn niet nodig.. als is het een hartje sturen via facebook. Ons geeft het een warm gevoel.. en laat het ons weten dat ze niet vergeten is. Dikke knuffel aan iedereen hiervoor!

Lieve groetjes,

Kelly

1 jaar

Yente, Kiwi, Sterrenprinses, …

We missen je vandaag. We hadden je zo graag bij ons gehad, om samen jouw eerste verjaardag te vieren. Ook al kunnen we dit niet samen want we leven in twee verschillende werelden, weet dat we hier enorm veel aan je denken en je enorm hard missen. Onze harten lopen vol van liefde voor jou. Vandaag vieren we ‘jou’ want je hebt ons het mooiste cadeau ooit gegeven. Je hebt van ons ‘een mama en een papa’ gemaakt. We kijken terug naar je geboortedag met verschillende gevoelens maar vooral met veel liefde want jij bent het mooiste dat ons is overkomen. We sturen je heel veel liefde, kusjes, knuffels en wensen je een hele gelukkige verjaardag!

We houden van je tot aan de maan en terug!

Je papa en je mama!

Liefste paashaas

Liefste paashaas,
Daarboven in de hemel leeft een brokje liefde van ons. Een brokje liefde die ons veel te vroeg is afgenomen.
Zou jij tot daar kunnen huppelen en overal paaseieren leggen voor ons? Een groen paasei dat teken geeft van hoop. Hoop dat haar broertje de kans krijgt te leven. Een geel paasei zoals de zonnestralen van de zon die ons kracht geven. Een oranje paasei zoals de vlammen van een kaars, die elke dag staat te branden ter herdenking van haar. Een roos paasei omdat het haar kleurtje was. Een blauw paasei zoals de hemel, een helder mooie hemel. Een wit paasei want ik (haar mama) ben zot van witte chocolade, maar wit staat ook gelijk voor zachtheid. Een paasei met de kleuren van de regenboog, die ons steeds aan haar doet denken.
En zeker niet te vergeten een rood paasei… de grootste! Als teken van liefde want zij was ons brokje liefde. Gemaakt uit liefde en ze heeft enkel liefde gekend.
Ja lieve paashaas zou jij dat willen doen voor ons?! En nu je toch daar bent wil je haar dan zeggen dat we haar hier bij ons enorm missen en dat we onbeschrijfelijk veel van haar houden!
Bedankt Paashaas! Fijn Pasen ❤

Een onverwachts cadeau…

Eind september was het toen we het ontdekte. Ik voelde me al enkele weken niet zo goed. Ik dacht dat het was doordat ik mentaal enorm afzag van het terug beginnen werken. Ik had nietmeer de tijd om te ‘rouwen’. Je moet opstaan, je moet werken, je moet naar huis, je moet eten maken en je moet naar bed. En naast al deze dingen moest ik nog zoveel andere dingen doen. Nergens had ik nog tijd voor naar haar plekje te gaan. Het was zo druk. Elk weekend zag ik daar wel vanaf. Ik kon uren slapen. Ik weende ook uren aan een stuk. Maar ik zou niet opgeven en doorbijten.

Toen ik al enkele dagen met een raar gevoel rondliep. Een raar maar gekend gevoel, deed ik maar een test. Een zwangerschapstest. Ik denk dat ik wel 6 zwangerschapstesten heb gedaan want de ene na de andere mislukte. Steeds kwam er een boekje op dat ik naar de handleiding moest gaan om te kijken om te zien wat er was misgelopen. Zot werd ik ervan. Ken werd er ook nerveus van. Natuurlijk dachten we meteen het ergste. Wat als ik niet zwanger ben? Wat heb ik dan? Maar dan kwam die ene test waar twee streepjes op kwamen, wat gelijk staat met ‘Je bent zwanger!’.

Ik was boos, zo boos op mezelf en gooide de test weg. Helemaal in paniek gingen we naar mijn ouders. Daar deden we dan nog een test… die ook positief bleek te zijn. We dachten dat ik nog iets in mijn lichaam had van de zwangerschap van Yente, waardoor de test positief bleek te zijn. Maar voor alle zekerheid nam mijn beste vriendin een afspraak met de dokter voor ons. Wij zelf waren niet in staat om te bellen. De volgende morgend was het dan zover. De dokter nam mijn bloed en s’ avonds mochten we terugkomen voor het ontdekken van de resultaten. Gelukkig was ik die dag weg met de kleinste kleuters, een dagje naar de zee. De dag is snel voorbij gevlogen en zonder te beseffen zaten we daar met twee (helemaal wit en bibberend) bij de dokter. Goed dat jullie zijn langsgekomen. Ik dacht echt door het zien van haar mimiek: ‘Ja we gaan het hier te horen krijgen, ik ben ziek, er is iets ergs met me.’ Stil glimlachend wenste ze ons ‘Proficiat’… jullie zijn zwanger! Wat een ongelooflijk nieuws, wat een shock!

Ik denk dat ik weken, zelfs maanden niet echt wist of ik het wel wilde. Het was er zo snel. Zo onverwachts. Maar dan begin je het te vertellen aan je familie en vrienden en krijg je de ene na de andere positieve reactie…

  • ‘Het is jullie gegund!’
  • ‘Het is een geschenk vanuit de hemel!’
  • ‘Daar heeft Yente voor gezorgd!’
  • ‘Jullie verdienen dit nieuw geluk!’
  • ….en nog zoveel andere mooie en lieve reacties!

Ik heb tijd nodig gehad dit te accepteren. Mentaal was ik er nog niet klaar voor, maar ik weet nu dat dit het mooiste is dat ons kon overkomen. Want stel je voor dat we zouden willen herbeginnen en dat we maar niet zwanger zouden geraken. Hoe zouden we dan zijn geweest? Maar daar denk ik nu nietmeer aan. Ik probeer te genieten van deze zwangerschap. Ik probeer erin te geloven dat het allemaal goed komt. Al is deze zwangerschap een rollercoaster van emoties. We gaan denk ik pas echt gerust zijn eens we hem dicht bij ons hebben. Hem kunnen vastpakken. Hij heeft ons de laatste maanden weer ‘hoop’ gegeven.

Het vertellen aan iedereen was zeker niet simpel. Maar vandaag deel ik dit graag met jullie. Dus voor al degene die het nog niet wisten…Binnenkort zijn we met 3 maar in ons hart ‘voor altijd’ met 4!

Kelly, Ken, Yente* & Pingu

(Pingu is zijn bijnaam en ja zoals jullie het lezen… het is een zoontje/broertje dat we verwachten!)

Wij als koppel

Morgen is het een jaar geleden dat ik deze foto plaatste op Facebook. Als je naar de foto kijkt, zien we er nog steeds hetzelfde uit. Hetzelfde vanbuiten maar vanbinnen helemaal anders. Toen waren we gelukkig. We hadden plannen, dromen en zagen onze toekomst rooskleurig. Ik zou zo graag terug in de tijd willen gaan en weten wat er op ons pad lag te liggen. We zouden alles gedaan hebben zodat ze maar bij ons was. Levend en gezond. Als er nu een foto van ons twee word getrokken zijn wij de enigste die weten dat we er met drie opstaan. Ze leeft verder in ons en wij leven verder voor haar.

Ik mag me wel gelukkig prijzen dat ik nog steeds naast Ken sta. Want wat een weg hebben wij niet afgelegd samen?! Een hevige donkere weg, gelukkig met de nodige zonnestralen die ons erdoor hielpen. Ja we zijn een sterk koppel maar een sterk koppel ben je niet zomaar. Je moet ervoor vechten. Soms dacht ik wel eens dat het beter zou zijn dat we uit elkaar gingen, want wat deed het me pijn hem te zien. Ik herkende alles van haar in hem. Ze had zijn lippen. Ze had zoveel van hem maar ook zoveel van mij. In het begin deed me dat pijn maar nu als ik naar hem kijk, dan ben ik blij dat ze zoveel van hem had. Soms dacht ik ook dat het beter was voor hem dat ik wegging van hem. In het begin voelde ik me zo schuldig. Ik dacht steeds dat het mijn fout was dat ze er nietmeer was en dat hij beter af was zonder mij. Maar hij was er altijd met de juiste woorden. Hij zei elke keer opnieuw dat hij gelukkig was dat ik er tenminste nog was. Dat hij zonder mij zeker niet zou verder kunnen leven. Dat hij mij nodig had, zoals ik hem ook nodig heb.

Ja we zijn echt een heel ander koppel dan toen. We spreken meer met elkaar over hoe we ons voelen. We zeggen elkaar vaker dat we elkaar supergraag zien. We geven elkaar nog meer knuffels. Ken is ook gevoeliger geworden. Ik had ook nooit gedacht dat een mensenlichaam zoveel tranen kon produceren. Ikzelf ben zachter geworden. Ik ben nog steeds wel een ‘kleine bitch’ (zoals Ken zegt) maar met afgeronde zachte randen.

We zijn ook mama en papa op een heel speciale manier. Wat we het afgelopen jaar al hebben gedaan voor haar of met haar in onze gedachten, dan vind ik dat we het goed doen als mama en papa van een sterrendochter. Dat we toch fier mogen zijn op ons. Op de weg die we samen hebben afgelegd. Ik kan ook zeggen dat we sterker zijn geworden als koppel. Ik kan natuurlijk niet in de toekomst kijken en zeggen dat we voor altijd samen zullen zijn. Je weet nooit wat er kan gebeuren maar ik kijk nietmeer zo ver. Ik kijk naar de nu, wat we nu hebben en hoe ik me nu voel. We hoeven ook niet voor de kerk te gaan staan om elkaar te beloven dat we er in goede en slechte dagen voor elkaar zullen zijn, ik denk dat we dit wel genoeg hebben bewezen naar elkaar toe. Al zeg ik niet dat ik niet wil trouwen met Ken, hihi.

Ja wat zijn we nu toch anders… ook onze manier van denken. Ik weet dat het niet altijd gemakkelijk zal zijn geweest of zal zijn om met ons om te gaan. Daarmee dat we het afgelopen jaar ook soms afstand hebben genomen. We willen niemand met ons verhaal ongemakkelijk maken. Wij zijn ook degene die zijn veranderd. Daarmee dat het soms beter was voor ons, maar ook voor andere dat we afstand namen. Een gesprek beginnen over baby’s of over een nieuwe zwangerschap ligt al zo moeilijk en dan spreek ik niet over al de andere gespreksonderwerpen waar we nu helemaal anders over denken. Er zijn maar enkele personen waar ik me goed bij voel en weet dat ik mezelf bij kan zijn. Waar ik over Yente kan spreken zonder dat ik het gevoel krijg dat ze niet weten wat terug te antwoorden of zich ongemakkelijk voelen. Het is nu gewoon zo. Ik moet wel zeggen dat het pijn doet als je afstand moet nemen van personen die je nog meer verdriet doen, doordat ze doen alsof Yente er nooit is geweest. Alsof het niets was. Ik denk zelf dat die personen niet beseffen dat ze ons nog meer verdriet aandoen door zo te doen. Maarja… Er zijn nu eenmaal mensen die enkel naar hun leven kijken en niet naar dat van een ander.

Kelly, mama van Yente

Een enorme leegte…

Dit weekend was er de film ‘The Broken Circle Breakdown’ op tv. Het is zo dat het liedje dat wij gekozen hebben om af te spelen tijdens haar afscheidsmoment, het liedje is dat in de film wordt gezongen: If I needed you’. Het is een heel pakkende film. Het gaat over ouders die hun dochter verliezen na een zware strijd van ziekte. Er zijn zoveel scènes waar ik mezelf in herken, ons in herken. In het begin nam ik vaak mijn buik vast. Ik kon wel uren aan een stuk staan wenen door het voelen van die leegte. De eerste dagen dat ik terug thuis was, deed ik dit heel vaak. Ik nam mijn buik vast en begon te voelen of het echt wel zo was? Is ze echt nietmeer bij me/bij ons? en telkens opnieuw voelde ik die enorme leegte. Als ik eraan denk wat voor gevoel ik toen had, dan kan ik wel beginnen wenen. Het was een verschrikkelijk gevoel. Ik leefde die eerste dagen ook zoals een robot want ik herinner me nog weinig van wat er allemaal gebeurd is. Ik was ook in shock toestand zoals de dokters zeiden. Ik ben vanaf het begin wel meteen beginnen schrijven. Soms als ik helemaal in mijn wereldje was, was dit het enigste dat mij kon helpen om terug helder te denken. Ik schreef alles op, de meest donkere dingen. Als ik dit nu terug lees, dan schrik ik wel even van al mijn zwarte gedachten. Er is iets dat ik wil delen van wat ik toen heb opgeschreven dat kort uitlegt hoe ik me voelde…

‘Pijn.. zoveel pijn. Mijn buik aanzien, geen stampjes meer… NIETS! Leeg.. zo leeg. Alleen voel ik me.. niemand die mij kan helpen, niemand die weet hoe dit voelt.. opgesloten zitten in dit lichaam die jou zoveel pijn heeft gedaan.’

In het begin schreef ik ook vaak dat ik zelf had willen sterven. Ik zou mijn leven hebben gegeven zodat zij maar leefde. Ik vroeg me elke dag af waarom ze mij niet gewoon mee hadden laten gaan. Ja ik heb echt diep gezeten. Ik had ook zo een enorm schuldgevoel. Hoe komt het dat ik dit niet heb voelen aankomen? Waarom heb ik niet gevoeld dat het niet goed ging? Waarom? Ik stel me die vragen nog vaak. Er zijn velen onder jullie die nog niet weten hoe het komt dat ons Yente levensloos is geboren. Ik ben al weken / maanden bezig met het schrijven van die blog maar het lukt me nog niet. Eens het me lukt zullen jullie me ook beter begrijpen. Vooral met wat ik bedoel met dit zinnetje: opgesloten zitten in dit lichaam die jou zoveel pijn heeft gedaan.’

Maar nu even verder over de film. Ik heb naar de film gekeken en heb geen seconde mijn aandacht aan iets anders gegeven. Enkel bij het liedje heb ik even de muziek op stil gezet want telkens ik dit liedje hoor denk ik aan alles en doe ik mezelf nog meer verdriet en pijn. Het is ook zo dat ik vaak troost zoek in andere verhalen. Klinkt misschien gek. Ik denk dan vaak dat wij ‘blij’ (ik vind geen gepast woord) mogen zijn dat wij ons Yente niet zijn verloren door een zware ziekte of in een auto ongeluk of door zoveel andere redenen. Maar eerlijk? Die troost duurt maar van korte duur want telkens opnieuw denk ik: ‘ze had gewoon bij ons moeten zijn!’

We zijn niet met het idee binnen gegaan in het ziekenhuis dat we enkele uren later zouden moeten gaan kiezen tussen verschillende kistjes of dat we van haar geboortekaartje, een rouwkaartje zouden moeten maken. Het zijn zo een zware dagen geweest en ik herinner me er weinig van. Wat ik me wel herinner is dat ik superfier ben op Ken, wat hij toen allemaal gedaan heeft voor mij en onze dochter… ik heb er geen woorden voor. Met dat ik een spoedkeizersnede had gehad, moest ik de eerste dagen plat liggen. Hij is samen met het ziekenhuispersoneel en familie gaan kiezen tussen de verschillende kistjes. Hij heeft de twee liedjes gekozen die zouden gespeeld worden tijdens haar afscheidsmoment. Hij heeft een tekstje opgemaakt om op te zeggen. Hij heeft zoveel gedaan… hij heeft dit voor ons gedaan. Meestal ben ik degene die een tekstje opzeg tijdens een begrafenis. Maar ik had de kracht niet, ik had de woorden niet. Hij heeft dat voor mij gedaan, dat weet ik gewoon. Hij heeft alles geregeld. Ik bewonder hem daarvoor want wat was het mooi! Hij had het niet beter kunnen doen. Alles was perfect. Het wit kistje, de liedjes, zijn woorden,… alles! Ik ben hem daar zo dankbaar voor want voor mij was het belangrijk iets te zeggen als mama tijdens haar afscheidsmoment maar hij heeft dat perfect voor ons twee gedaan. De liefste vriend en de liefste papa in mijn ogen! Gelukkig stonden we er ook niet alleen voor, we konden rekenen op onze familie en vrienden. Ook hun zijn we dankbaar voor er te zijn geweest voor ons en er nog altijd te zijn voor ons. Ook het ziekenhuispersoneel die ons met alles heeft meegeholpen en ondersteund. Vooral één specifiek iemand, een vroedvrouw die mij altijd zal bijblijven… die voor mij zoveel gedaan heeft, die voor Yente zoveel gedaan heeft. Een vroedvrouw met een gouden uniek hart.

Ik ben echt wel blij dat ik vanaf het begin ben beginnen schrijven want daar staat alles in. Al mijn vergeten momenten, al de wazige beelden…want soms weet ik echt nietmeer hoe ik die eerste dagen heb beleefd… en vooral ‘overleefd’.

Kelly, mama van Yente

Jouw naam

Ken heeft de naam Yente gekozen. Hij vond het een mooie naam. Ik moest er eerst mee lachen. ‘Neen, als we een meisje krijgen wordt het geen Yente’. Hij heeft er weken over zitten ‘zagen’. Yente, yente, yente. Neen ik wil geen Yente, laten we een andere naam zoeken. Ik vond de naam zo gek klinken. Maar zoals jullie al weten heet ons meisje wel degelijk Yente. Waarom dan opeens wel Yente? Tijdens een controle in het ziekenhuis kreeg ik een klik. Bij het kijken via een echo naar ons babytje kregen we het nieuws. Jullie krijgen een meisje. Meteen daarna zei Ken ‘Oooh, een prinsesje’. Ik keek in zijn ogen en mijn hart smelte… wauw zoveel liefde! In de auto streelde ik over mijn buik en zei het zonder enige aarzeling.. ‘Ons meisje, ons Yente’. Hij straalde van geluk. Vanaf die dag werd ons kiwi officieel Yente. Haar naam werd wel geheim gehouden tot bij haar geboorte, met enkele uitzonderingen natuurlijk. Sommige hadden haar naam geraden en die wisten dat het zo was omdat ik zo rood als een tomaat werd tijdens het uitvinden van de ene leugen na de andere.

Het is natuurlijk niet afgelopen zoals we het wenste en ons Yente is levensloos geboren. Toen de vroedvrouwen Ken vroegen welke naam ze kreeg zei hij eerst kiwi en dan Yente. De naam Yente is nu zo speciaal, zo mooi, heeft zo een onbeschrijfelijke betekenis. Ik heb hartpijn dat ik haar prachtige naam niet mag zeggen, of toch kan gebruiken zoals het moest. Telkens ik Yente zeg doet mijn hart wel zeer.

Onlangs stond ik bij de bakker en voor mij stond een papa met zijn twee kinderen. Ik was aan het rondkijken wat ik wou nemen als brood, ik was echt niet bezig met wat er rond mij gebeurde en dan hoorde ik het… ‘Yente’! Ik verstijfde helemaal, mijn hart klopte razend snel, ik begon zelfs te zweten. Opnieuw hoorde ik het ‘Yente’! Mijn ogen keken naar het meisje waar de papa tegen aan het roepen was. ‘Yente, yente, yente,…’. Hij bleef haar naam maar roepen maar ze luisterde niet meteen. De mevrouw van de bakkerij had me ondertussen al enkele keren geroepen en met een klik zette ik de automatische piloot in mezelf weer aan. Gewoon slikken, tranen inhouden en antwoorden. Het was enorm moeilijk, ik begon te bibberen en dacht dat ik ging flauwvallen. Ik betaalde snel en was nog voor de papa en zijn kinderen buiten. Eens buiten kon ik het nietmeer houden… de tranen liepen van mijn wangen. Gelukkig is de bakker niet ver van ons thuis. Ken wist niet wat er aan de hand was maar toen ik het hem vertelde moest hij toch ook even slikken. Het was ook de eerste keer dat ik de naam Yente hoorde, zonder dat het over ons Yente ging. Door iemand anders de naam Yente te horen gebruiken besefte ik dat ik haar naam nooit zou kunnen zeggen op een levende manier.

In een artikel stond iets over ‘goed bedoelde opmerkingen’ van anderen, na dat je u kindje verloren hebt. Ergens in het artikel stond ‘Wat jammer dat je deze naam gebruikt voor je levensloos kindje, het is een prachtige naam. Ik zou die gebruiken voor het volgende levende kindje.’ Ik was helemaal in shock toen ik het las! Gelukkig heeft niemand bij ons deze opmerking gegeven. Als je het zelf niet hebt meegemaakt kan je soms ‘gemene goed bedoelde opmerkingen’ geven zonder te beseffen dat je de ouders van het kindje nog meer verdriet doet. Soms is het beter dat je niets zegt dan dat je zulke domme opmerkingen geeft…

Voor ons zal Yente altijd ons Yente zijn. De meest unieke en mooiste naam dat helemaal paste bij het babytje dat ze was en nog altijd is….

9 maand

Negen maanden oud zou ze zijn geweest vandaag. De tijd vliegt voorbij. We hebben al een hele weg afgelegd zonder haar. We zijn terug beginnen genieten van de kleine dingen, maar wat we ook doen alles geeft ons een dubbel gevoel en telkens opnieuw denken we hetzelfde: ‘Hoe had het geweest met onze kleine meid? Wat zouden we nu aan het doen zijn?’. We moeten verder en dat doen we ook. Maar overal waar we zijn, is zij er ook. Soms in de meest kleine dingen. Als ik een regenboog zie, denk ik aan haar. Als ik een vlinder zie voorbij vliegen, denk ik aan haar. Bij het zien van kiwi’s, denk ik aan haar. Er is zoveel dat me aan haar doet denken.

We hebben ook het moeilijkste ooit gedaan; in de plaats van cadeautjes te hebben gekocht voor haar hebben we haar grafje laten ontwerpen. We hebben iets uniek en helemaal naar haar en voor haar laten ontwerpen. Ons leven nu ziet er zo anders uit. We zijn ook anders. We zijn nog dezelfde personen maar toch anders. Een weg dat we nooit hadden gedacht te moeten afleggen. Het gemis wordt zeker niet minder. Soms kan ik uit het niets beginnen wenen. Soms begin ik uit het niets gewoon te lachen. Ik kan niet beschrijven wat zij allemaal met ons doet. Zoveel gevoelens. Ze was zo klein maar ze heeft zo een enorme betekenis!

Gelukkige ver’maand’dag lieve mooie sterrenprinses van ons! We houden van je tot aan de maan en terug! (+ oneindig veel! Zoals je papa altijd zegt!)